شهر نفرینی یا ارینی‌ها بیدار می‌شوند

شهر نفرینی یا ارینی‌ها بیدار می‌شوند

  • 1415 75
  • دسته بندی فیلم تئاتر
  • نویسنده Théâtre du Soleil , Hélène Cixous , Jules Verne
  • کارگردان Ariane Mnouchkine
  • سال ساخت 1994
  • محصول فرانسه
  • ژانر درام
گالری عکس
جزییات

شهر نفرینی یا ارینی‌ها بیدار می‌شوند بر اساس نمایش‌نامه به همین نام، اثر الن سیکسو به کارگردانی آریان منوشکین، موسیقی ژان ژاک لمتر، دکور گی کلود فرانسوا، طراحی لباس از ناتالی توماس و ماری الن بووه. اجرا هجدهم ماه مه سال 1994 در تالار کارتوشری. "نمایش‌نامه‌ای که این فیلم بر اساس آن به وجود آمده است بین دسامبر سال 1992 تا سپتامبر سال 1993 نوشته شده است. وقایع این داستان بین سال 3500 قبل از میلاد تا سال 1993 میلادی اتفاق افتاده است. اتفاقاتی که پس از آن تا به امروز افتاده، همه بر اساس رخدادهایی است که در این نمایش روایت می‌شود" نمایش‌نامه با این عبارات آغاز می‌شود و نشان می‌دهد رخدادی که در زمان حال اتفاق افتاده است در واقع بی‌زمان و پیشگویانه و اسطوره‌ای است. رخدادی که به نام پرونده خون‌های آلوده خوانده می‌شود، در واقع رخدادی بسیار قدیمی است که با لباس‌های امروز روایت می‌شود. آریان منوشکین در تاریخ سوم مارس سال 1939 در بولونی بیلانکور به دنیا آمده است و کارگردان تئاتر و مدیر گروهی است که خود در سال 1964 تأسیس کرد و تئاتر دو سولّی نام گذاشت. وی فیلمنامه نویس و کارگردان سینما نیز هست. آریان منوشکین اولین بار در دانشگاه آکسفورد در انگلستان با تئاتر حرفه‌ای آشنا شد و در آن دانشگاه به عضویت انجمن تئاتر درآمد و در همان دوران تصمیم گرفت تئاتر را به طور حرفه‌ای دنبال کند. به همین دلیل وقتی در اکتبر سال 1959 به پاریس بازگشت، با کمک چند تن از دوستانش انجمن تئاتر دانشجویان پاریس را در سوربن شکل داد. از جمله اعضای این انجمن می‌توان فیلیپ لئوتار، ژان کلود پانشِنا، مارتین فرانک و ژرار هاردی را نام برد. منوشکین در بازیگری پیرو آموزه‌های ژاک لکوک بوده است. در 29 ماه می سال 1964، آریان منوشکین با کمک همین افراد با تقدیم متنی به نام اساسنامه شرکت تعاونی کارگران تولید، گروه تئاتر دو سولِی را تأسیس کرد و در سال 1970 به سالن کارتوشری نقل مکان کرد. گروه تئاتر منوشکین بر اساس روحیه کارگری و جمع گرایی اداره می‌شود که در دهه 1960 در جامعه فرانسه حاکم بود و از ابتدای دهه 1980 دیگر برای همیشه نابود شد. برخی از اصول حاکم بر عملکرد این گروه شگفت‌انگیز است: همه اعضای گروه حقوق یکسان می‌گیرند، در فضای عمومی در حضور همه مردم گریم می‌کنند، به تماشاگران سوپ می‌دهند و آریان منوشکین به دست خود بلیط‌ها را در ورودی می‌گیرد و پاره می‌کند. آریان منوشکین موضوعات متمایزی را برای نمایش‌های خود انتخاب می‌کند که اغلب در مورد وضعیت اسف‌بار امروزین بشر است و کارهای چشمگیری در صحنه‌پردازی‌های می‌کند که به آن‌ها نامبردار شده است، تنظیر استفاده از تکنیک معروف صحنه متحرک که مخاطب بتواند تمام زوایای آن را ببیند و اصوات و موسیقی زنده که ژان ژاک لمتر به تنهایی همان لحظه در کنار صحنه برای او اجرا می‌ند. این دو هنرمند از سال 1979 با یکدیگر مشغول همکاری هستند. موضوعات انتخابی منوشکین اغلب مسایلی است که برای جامعه تولید مشکل کرده است. وی به این ترتیب از تئاتر به عنوان ابزاری استفاده می‌کند که تاریخ این دوره و زمانه را توضیح می‌دهد: بنیادگرایی در نمایش تارتوف، بزدلی سیاسی در نمایش طبل‌های روی بلندی و غیره. گروه منوشکین در سال 2003 نمایشی به نام آخرین کاروانسرا را در دو بخش (رودخانه سنگدل و ریشه‌ها و سرنوشت) روی صحنه برد که قسمت‌هایی از زندگی روزمره چند نفر را در افغانستان و نیز در شمال فرانسه در منطقه سانگات روایت می‌کند . در این نمایش پناهندگان سعی می‌کنند به طور غیرقانونی به انگلیس بروند تا بتوانند به شکلی متفاوت از کشور خود در آن جا زندگی کنند. در سال 2006 این گروه نمایش فانیان را در دو بخش (هر کدام تقریباً 3 ساعت و 15 دقیقه) روی صحنه برد ولی اتفاقات این نمایش فقط در فرانسه روی می‌دهد. منوشکین در این نمایش‌ها از اسطوره‌ها و حماسه‌های بزرگ فاصله می‌گیرد و طی صحنه‌هایی که به تناوب خنده‌دار، گزنده و تکان‌دهنده است، وضعیت معمولی زندگی آدم‌های معمولی را نشان می‌دهد. از سال 2006، اعضای گروه تئاتر آفتاب از شهر کابل به طور مرتب به فرانسه می‌آیند تا با گروه منوشکین همکاری کنند. در سال 2016، منوشکین ضمن مطالعه سنت تئاتری مردمی و روستایی تامیل در شهر پوندیچری هند (ترو کوتو) در پاسخ به حملاتی که در نوامبر سال 2015 و ژوئیه سال 2016 در فرانسه روی داده است، نمایش اتاقی در هند را می‌سازد و به غیر از هجمات تروریستی، مسائل مربوط به جنگ سوریه و گرم شدن زمین را نیز در این نمایش مد نظر دارد. در بیست و هشتم ماه می سال 2018، در سی‌امین جشنواره تئاتر مولیر (تالار پلِیِل) جایزه مخصوص بهترین کارگردان تئاتر عمومی را به خاطر نمایش‌نامه اتاقی در هند به وی اعطا کردند و اعلام کردند در سال گذشته این نمایش‌نامه سهوا فراموش شده بود، وگرنه باید جایزه مخصوص را دریافت می‌کرد. سنت تئاتری منوشکین همان سنت‌ تئاتری ویلار، برشت و هگل است که می‌گوید تئاتر باید با جامعه در پیوند کامل باشد. منوشکین بر اساس نظم و روحیه جمع‌گرایی که در گروه خود حاکم کرده است در تمام اجراها از ابتدا تا انتها در سالن نمایش حضور دارد. این کارگردان هیچ وقت در اتاق خود نمی نشیند تا نقش‌ها را از روی کاغذ تقسیم کند. او هیچ وقت تکلیف ساخت شخصیت‌های مختلف را به بازیگرانش تحمیل نمی کند، بلکه معتقد است خود آن‌ها باید موقعیت، حالت و احساس شخصیت‌ها را کشف و اجرا کنند. بریژیت رمر می‌گوید آریان منوشکین مثل پیتر بروک کارگردان انگلیسی اعضای گروهش را مثل فرقه‌های سری، به خلوت‌گزینی و دوری از دیگران دعوت می‌کند تا دور هم بنشینند و در ارتباط با خودشان و یکدیگر، نمایش را شکل بدهند و هر وقت احساس کردند زمانش فرا رسیده است مخاطبان را به تماشای اجرای خود فرابخوانند. بازیگران گروه می‌گویند منوشکین سازمان‌دهنده و محرک اصلی اعضای گروه است و او است که همه چیز را هماهنگ می‌کند و همه را به کار وا می‌دارد. اولین موفقیت منوشکین در اجرای صحنه‌ای گروهی، نمایش آشپزخانه آرنولد وسکر (1967) و 1789 (1970) و عصر طلایی (1975) بود. او از آثار نویسندگان کلاسیک (مولیر، شکسپیر و غیره) و نیز نویسندگان معاصر (الن سیکسو، آرنولد وسکر و غیره) استفاده می‌کند و در این مسیر اغلب از سنت‌های شرقی (تئاتر هندی، ژاپنی و غیره) الهام می‌گیرد. آریان منوشکین معتقد است که تئاتر واقعی، تئاتری است که در شرق وجود دارد، چون تئاتر غربی فقط فرم‌های واقع‌گرایانه به وجود آورده است. به همین جهت است که وی در جریان کارهای خود عمدتاً از فرم‌های آسیایی مانند کابوکی، نوه و بونراکو الهام می‌گیرد.

دسته بندی : فیلم تئاتر
عوامل
نظرات کاربران